از خدا چه می خواهیم؟1


در دائره عبد و مولا و عبودیت بندگان در برابر پروردگار، ارتباط وسیعی وجود دارد به طوری که خداوند با ایجاد بعضی از بلایایی که نصیب انسان‌ها می‌کند یا به خاطر آزمایش افراد است و یا برای دفع و جلوگیری از ضرر زیاد در آینده می‌باشد و یا به خاطر علاقه زیادی است که خداوند نسبت به بندگانش دارد و می‌خواهد از راه راست دور نگردد از این رو سوال پیش می‌آید که:
آیا دشواری‌هایی که نصیب انسان می‌شود، نعمت است؟
و اگر اینگونه است آیا باید همراه با صبر بر بلایا، شاکر هم باشیم یا نه؟

و اینکه صبرها چند گونه هستند و کدام یک از نظر رتبه و منزلت والاتر می‌باشد؟ که به تمام آن‌ها می‌پردازیم.
انسانی که ضعیف و ناتوان است در هر لحظه محتاج و نیاز به یک قدرت نامتناهی دارد و همیشه در حال درخواست و طلب می‌باشد بنابراین درخواستش باید منطقی باشد و از طلب کردن بی جا دوری بورزد و درخواستش باید همراه با آدابی باشد که در آیات و روایات وارد شده است و این‌ها از این قبیل می‌باشد: دعا در زمان مناسب، با تضرع و خشوع، ستایش و تمجید پروردگار، اعتراف به گناه و دیگر مواردی که خواهد آمد، می‌باشد.
  بلا و مصیبت، صبر، استجابت دعا، طلب و دعا، شُکر، خشوع و خضوع

مقدمه:

خداوند متعال دوستدار این است که با بنده‌اش ارتباط برقرار کند و خواهان ارتباط با اوست و باید با کسی ارتباط داشته باشیم که علاقه‌مند ما باشد و این کسی نیست جز حق تعالی. وقتی بنده‌ایی به خدا می‌گوید بد کردم و ای کاش آنچه را که تو در آن رضایت داشتی اطاعت می‌کردم نه تنها خداوند از این مسئله خشنود می‌شود بلکه او را با آغوش باز قبولش می‌دارد لذا هر کسی باید علاقه و محبّت خود را با توبه کردن در نزد خداوند اظهار کند و در حقیقت برگشت از گناه و خطا بهترین راه محبوبیّت نزد پروردگار است؛ و خودش در قران کریم فرموده است توبه‌کنندگان را دوست دارم از این رو خداوند ما را در این امر بی جواب نخواهد گذاشت و اوست که فرموده مرا بخوانید تا (دعای) شما را بپذیرم! و از ما خواسته است که به درگاه او دعا و توبه کنیم چرا که گفتگو با پروردگار، رمز رشد و تربیت انسان است.
و حال آنکه خداوند انسان را خلیفه و جانشین خودش قرار داده است و تمام اعمال و کردار انسان باید طبق دستور و فرمان حق تعالی باشد و هیچگونه تصرفِ استقلالی ندارد. اما در عین حال انسان را چنان شریف قرار داده است که قلبش حرم خداوند است و در حقیقت، دلش خانه خداست پس چگونه انسان غیر خداوند را در حریم خصوصی خداوند جای بدهد.
پس با این اوصافی که برای انسان در نظر گرفته شده است او می‌تواند به بی‌نهایت وصل شود و رابطه‌اش را هر لحظه به لحظه نزدیک‌تر و قوی‌تر نماید؛ و درجه و مرتبت‌های زیادی را کسب کند و به اوج کمالی که خداوند برای انسان قرار داده است برسد.
رابطه متقابل بین خداوند و بنده:
حدیثی از طرف خداوند رسیده، که شش عمل از بنده‌اش، خواسته است که خداوند هم جزا و پاداش هر یک از عمل‌ها را ضمانت کرده است و این یک ارتباط عمیقی است که انسان‌ها می‌توانند با خدای خودشان داشته باشند خدایی که مالک و صاحب هر چیز در این عالَم است حتی خداوند این ارتباط را فقط در حدیث قدسی بیان نکرده است بلکه این رابطه مهم را در قرآن کریم و در آیات متعددی متذکر شده است که به بعضی از آن آیات اشاره خواهیم کرد اما از این شش رابطه فقط به دو مورد اخیر آن اکتفا می‌کنیم:
خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: یا عبادی ستّة منّی و ستّة منکم:
بندگان من! شش چیز از شماست و شش چیز از من:
1- المغفرة منّی و التّوبة منکم.
توبه از شما و آمرزش از من.
2- و الجنّة منّی و الطّاعة منکم.
طاعت از شما و بهشت از من.
3- و الرّزق منّی و الشکر منکم.
شکر از شما و روزی از من.
4- و القضاء منّی و الرّضاء منکم.
رضا از شما و قضا از من.
5- و البلاء منّی و الصبر منکم.
صبر از شما و بلا از من.
6- و الإجابة منّی و الدّعاء منکم.
و دعا از شما و اجابت از من. (1)
1. بلا و صبر: «البلاء منّی و الصبر منکم»
خداوند مصیبت‌ها را به این خاطر در دنیا قرار داده است که به وسیله آن انسان را مورد آزمایش قرار دهد تا از دنیا جدا شود و او را به خودش نزدیک کند و دست انسان از دنیا رهایی یابد و انسان از یاد خداوند غافل نشود.
خداوند در سوره بقره آیه 155 می‌فرماید: وَ لَنَبْلُوَنَّکُم بِشیَ‌ْءٍ مِّنَ الخْوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَ الْأَنفُسِ وَ الثَّمَرَات وَ بَشِّرِ الصَّابرِین.
و حتما شما را به اندکی از ترس و گرسنگی و کاهشی از مال‌ها و جان‌ها و محصولات (درختان، یا ثمرات زندگی از زن و فرزند) آزمایش خواهیم نمود و شکیبایان را مژده ده.
بنابر آیه شریفه ترس و گرسنگی، زیان مالی و جانی و کمبود محصولات از وسایل آزمایش به شمار می‌رود؛ و ترس از دشمن، در محاصره‌ی اقتصادی قرار گرفتن، فرزندان را به میدان‌های جنگ و جهاد فرستادن، از جمله امتحانات الهی است. که خداوند برای پیروزی در آزمایشات انسان‌ها را به صبر سفارش کرده است؛ و هر کسی باید در برابر مشکلات از یاد خداوند و توکل کردن بر او کمک بگیرد. (2) از اینرو تمام انسان‌ها حتّی پیامبران در معرض آزمایش و امتحان الهی هستند و آزمایش‌ها نسبت به یکدیگر یکسان نیستند و آزمایش‌های پروردگار به این منظور نیست که ابهام را رفع کند، بلکه برای برانگیختن استعدادها و رشد انسان‌ها می‌باشد؛ و تمام مشکلاتی که در زندگی یکایک افراد اتفاق می‌افتد فقط به خاطر آزمایش الهی نیست، گاهی این امور برای کیفر اعمال خود انسان‌ها می‌باشد. گاهی اوقات انسان‌ها مرتکب بعضی از گناهان شده که دچار بعضی از گرفتاری‌ها می‌شوند. چنانچه حضرت علی علیه السلام می‌فرماید: إِنَّ اللَّهَ یَبْتَلِی عِبَادَهُ عِنْدَ الْأَعْمَالِ السَّیِّئَةِ به نقصِ الثَّمَرَاتِ وَ حَبْسِ الْبَرَکَاتِ وَ إِغْلَاقِ خَزَائِنِ الْخَیْرَاتِ لِیَتُوبَ تَائِبٌ وَ یُقْلِعَ مُقْلِعٌ وَ یَتَذَکَّرَ مُتَذَکِّر (3)
خداوند، بندگان خود را به خاطر کیفر کارهای زشت آنان، به کاهش میوه درختان، و به ناباریدن باران، و بستن گنجینه‌های خیر به روی ایشان، مبتلا می‌سازد تا توبه خواه توبه کند، و معصیت کار دل از معصیت بکند، و پند گیرنده پند بپذیرد.
از اینرو خداوند، بندگان خود را به خاطر اعمال فاسدشان، گرفتار می‌کند تا شاید در درگاه حق توبه کنند.
مسئله آزمایش آنچنان مورد اهمیت قرار دارد که آیات متعددی در این زمینه وارد شده است از جمله آیه 31 سوره محمد که در این آیه شریفه بیان کننده این مسئله است که خداوند مردم را با تکالیف دینی مورد آزمایش قرار می‌دهد تا افرادی که در این آزمون صابر بودند مشخص شود و اعمال هر کسی مورد بررسی قرار بگیرد و افراد خوب و بد از هم جدا شوند و هر کسی هم نسبت به اعمال خودش آگاهی پیدا کند.
به دلیل اینکه در آزمایشات الهی سر بلند بیرون بیائیم باید به چند امر توجه داشته باشیم:
1. در برابر آزمایشات الهی صبر و مقاومت را پیشه کار قرار بدهیم.
2. به این مسئله توجّه داشته باشیم که حوادث و مشکلات سپری می‌شوند و زود گذر هستند.
3. تاریخ و سرگذشت افراد را که با مشکلات مواجه می‌شدند را مطالعه کنیم و اینکه عبرت بگیرم که چگونه با آن مواقع دست و پنجه نرم می‌کردند.
4. بدانیم هیچ محنت و رنجی نسیت که از دید و منظر پروردگار بیرون باشد و همه چیز در دنیا حساب و کتاب دارد و برای هر کدام ارزش و مرتبه‌ای محسوب می‌گردد. (4)
بهترین واقعه‌ای که می‌تواند برای ما عبرت بزرگی باشد و این چهار عملکرد را در برابر مشکلات بررسی کنیم و از آن، بالاترین درس‌ها و آرمان‌ها را یافت کنیم واقعه کربلا می‌باشد که چگونه امام حسین علیه السلام و حضرت زینب سلام الله علیها در برابر این رنج عظیم که در طول تاریخ واقعه‌اش بی‌نظیر بوده است و خواهد بود ایستادگی تمام داشتند و اگر در این تاریخ کمی مطالعه داشته باشیم و بفهمیم که امام حسین علیه السلام در هر حادثه عظیمی که برایشان اتفاق می‌افتاد چه کلماتی را بر زبان مبارکشان جاری می‌کردند هیچگاه سختی‌هایی که در زندگی برای ما وارد می‌شود را به حساب نخواهیم آورد لذا جا دارد که یکی از کوچک‌ترین لحظات حضرت را که چه کلمات گوهرباری فرمودند بیان کنیم وقتی که بر روی دستان حضرت، فرزندش تیر خورد و به شهادت رسید اینگونه فرمودند: هَوَّنَ عَلَیَّ مَا نَزَلَ بِی أَنَّهُ به عینِ اللَّه - چون خداوند این مصیبت مرا می‌بیند برایم قابل تحمل است. (5)
بار دیگر خداوند در آیه شریفه 21 سوره مبارکه سجده از گرفتاری و رنج کشیدن انسانها به میان آورده است و به موضوع جدیدی پرداخته است اینکه عذاب‌های دنیوی را مثلا از قبیل بیماری، شکست‌ها و قحطی و... قبل از عذاب بزرگ‌تر که در آخرت قرار دارد انسان‌ها را به این رنج می‌چشاند که هم از راه نادرستی که در آن قرار دارد برگردد و به یاد پروزدگار بیافتد و هم در صورت برگشت دیگر از عذاب بزرگ‌تر رهایی یافته است. از اینرو یکی از سنّت‌های الهی، این است که گنهکار را گرفتار کند تا با توبه خودش را پاک کند و در راه و روش تربیت همیشه و در همه جا، محبّت کردن به شخص گنهکار کارائی ندارد، گاهی باید به صورت تند و قهر آمیزی برخورد کرد. چون دشواریهای دنیوی یک نوع زنگ بیدار باش، می‌باشد و این زمینه‌ای برای توبه صورت می‌گیرد تا گنهکار با برخورد با تلخی‌ها به خودش بیاید.
بلا را باید، نعمت و خوشی را مصیبت تصور کنیم و هر مصیبتی که به ما می‌رسد باید آن را از طرف خداوند و به حسن ظن تعبیر کنیم و بگوئیم که حکمتی دارد که تنها خداوند از آن علم دارد؛ و در این موضوع خداوند به حضرت داود علیه السّلام فرمود: ای داود من بهشت را با خشتی از طلا و نقره آفریدم و سقفش را از زمرّد و گِلش از یاقوت و خاکش را از مشک خوشبو و سنگ‌هایش را از درّ و لؤلؤ و ساکنانش را حور العین قرار دادم، آیا می‌دانی این‌ها را برای چه کسی مهیّا ساخته‌ام؟
گفت: خیر.
فرمود: برای گروهی است که بلا را نعمت و خوشی را مصیبت به حساب آورند.
شکی نیست که بلاها موجب عوض می‌شود و ثواب آنها به خاطر صبر بر آن‌ها است و فواید زیادی دارد، چون کفّاره گناهان محسوب می‌گردد و در ایّام بیماری به یاد نعمت سلامتی می‌افتد و انسان را بر توبه و دادن صدقه ترغیب می‌نماید و چیزی است که خدا برای بنده اختیار کرده است. (6)
هر شخصی باید سعی کند اتفاقاتی که از طرف خداوند صادر می‌شود را با حسن ظنّ تعبیر کند تا ان شاء الله به ارزش دادن‌ها و ندادن‌های خداوند پی ببریم و بدانیم که شکر حقیقی هر نعمت درک ارزش آن نعمت است.
با بررسی در احادیثی که از معصومین به دست ما رسیده است هر یک از بزرگواران نسبت به مصیبت‌ها و بلاها تعبیراتی زیبا دارند و به دلیل کثرتشان نمی‌توان به آن‌ها پرداخت اما برای نمونه جا دارد به یکی از آن‌ها پرداخت.
اشرف موجودات، علیه و اله افضل التّحیّات، پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم تعبیرات زیادی را در یک حدیث طولانی گمارده است از قبیل اینکه اگر در دنیا و آخرت عزت الهی را خواستار است باید به بلایای شدیدی امتحان شود اگر می‌خواهد به مرتبه رفیعی نزد پروردگار پیدا کند نباید از محنت و رنج‌ها فراری باشد چراکه صبر بر مصیبت لذتی است از نعمتهای لذیذ دنیا که با تمام شدن آن محنت، باز شوق طلب آن لذت را دارد به خاطر اینکه در زیر آتشِ محنت، انواری از نعمت‌ها گنجانده شده است.
در حقیقت رنج کشیدن در این دنیا سبب نجات از آخرت می‌شود چه بسا با سپری کردن از بلایا، چراغ و راهنما و هدایت مومنین قرار می‌گیرد و در این حال مونس و دوستداران کسانی می‌شود که در نزد پروردگار از مقربین الهی هستند و از همه مهم‌تر با صبر بر مصیبت‌ها و بدون اینکه از رنج و درد در نزد خداوند شکوه و شکایت کند حق شکر را به جا آورده است و از فیض رحمت الهی هیچگاه محروم نمی‌گردد. این‌ها مضامینی بودند که در حدیث شریف آمده بود اما بهتر است این تعبیرات را از کلام و گفته معصوم علیه السلام بخوانیم تا لذت صبر بر بلا را در قلبمان حس کنیم. چنین می‌فرمایند:
ما که گروه پیغمبران هستیم، از جهت بلا سخت‌ترین مردمان هستیم. به عبارتی دیگر بلاهای ما بیشتر از بلاهای دیگران است و در میان مؤمنان و دوستان ما هم، هر کس که مرتبه او در نزد پروردگار رفیع‌تر است بلاهای او هم بیشتر است، و هر که بلا را چشید و مزه و کیفیّت او را درک کرد و همراه با صبر و شکیبائی ملازم شد، لذّتی را درک می‌کند که به لذیذترین نعمتهای دنیا، نمی‌رسد، و هر که لذّت و کیفیّت صبر را درک کرد، بعد از زوال بلا شوق آن را دارد و خواهان آن لذّت است، چرا که حکیم علی الاطلاق به مقتضای حکمت و عدالت، قرار داده است و در زیر آتش‌های بلا و محنت، انوار سرور و نعمت، گذاشته است و در زیر انوار نعمت، آتش‌های بلا و محنت، گذاشته است چه بسیاری از آدمیان، به وسیله بلاها و محنت‌ها، از عذاب آخرت نجات یافتند، و چه بسیاری از افراد به وسیله نعمت دنیا به هلاکت رسیدند و مستحقّ عذاب و عقاب شدند.
خداوند متعال هیچ بنده‌ای از بندگان خود را از زمان آدم تا خاتم مدح نکرده است، مگر بعد از اتیان او به حقّ عبودیّت الهی و بعد از اینکه او را به بلاهای شدیده امتحان کند. پس عزّت‌های الهی به بنده خودش در آخرت به تأمّل ظاهر می‌شود، که ابتدای آن امتحانات عظیمه و بلاهای شدیده است، که خداوند عزّت در دنیا به او کرده؛ و در واقع عزت‌ها و کرامتهای آخرت، نتیجه بلاهای دنیوی است و عزّتهای دنیوی بدایاتی است که نهایت آن بلاهای اخروی است و بلاهای اخروی نتیجه عزّتهای دنیوی است، چنان که به مقتضای عدالت است.
و هر که از دام بلاها بیرون رفت و از کدورت‌ها و آلودگی‌ها پاک و خالص شد، چراغ مؤمنین و راهنمای مؤمنین می‌گردد، و مؤمنان از او راه می‌یابند، و مونس مقرّبان الهی می‌شود، و دلالت‌کننده و مقصد رساننده اهل مقاصد و حاجات می‌گردد.
و در بنده‌ای که از محنتی شکایت کند در حالی که پیش از آن محنت به چندین نعمت متنعّم بوده است خیر و خوبی نیست و در دنیا و آخرت در عقب هم به چندین نعمت متنعّم خواهد بود، و هر که حقّ صبر را در هنگام نزول بلا بجا نمی‌آرد، همچنین حقّ شکر را در وقت وسعت و رخا بجا نمی‌آرد، و هر که حقّ شکر را در وقت وسعت و فراخی نعمت بجا نمی‌آرد، حقّ صبر را در بلا و تنگی بجا نمی‌آرد، و هر که از هر دو محروم است، نه در بلا صبر دارد و نه شکر در نعمت، پس او از جمله مطرودین است و از رحمت الهی محروم است. (7)
و از امام موسی بن جعفر علیه السلام رسیده است که مومن را همانند دو کفه میزان دانسته و هر چه شخص از ایمان بیشتری برخوردار باشد ابتلایش بیشتر خواهد بود تا در محضر خداوند متعال گناهی نداشته باشد. (8) و یا امام صادق علیه اسلام بلا را زینت مومن تعبیر می‌کند و این عزتی است که برای مومن در دنیا در نظر گرفته شده است و برای صاحبان عقل، دلیل بر قوّت عقل و کمال ایمان محسوب می‌شود. (9) بنابراین اجر و پاداش بزرگ همراه با بلای بزرگ است و خداوند کسی را دوست ندارد مگر اینکه او را به بلا مبتلا کند.
حضرت موسی علیه السّلام در مناجاتش به پروردگار عرض می‌کند:
أی ربّ، أی خلقک أحبّ إلیک؟ خداوندا، کدام بنده در نزد تو بیشتر محبوب است؟
قال: من إذا أخذت حبیبه سالمنی
خداوند فرمود: کسی که وقتی من دوستش را از وی بگیرم، در برابر اراده من تسلیم می‌شود شکایت نمی‌کند.
قال: فأیّ خلق أنت علیه ساخط؟
موسی عرض کرد: خداوندا، به کدام بنده‌ات بیشتر خشمناک می‌شوی؟
قال: من یستخیرنی فی الأمر فإذا قضیت له سخط قضائی.
خداوند فرمود: از بنده‌ای که در امری با من استخاره می‌کند. وقتی که انجام کاری را به وی دادم خشمناک می‌شود.
و حدیث دیگری روایت شده است که مضمونش شدیدتر از مضمون حدیث قبلی می‌باشد و آن این است که خداوند به موسی فرمود: أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا أَنَا، من لم یصبر علی بلائی و لم یرض به قضائی فلیتّخذ ربّا سوائی.
ای موسی، من خدای یگانه هستم و غیر از من خدایی نیست. هر کس به بلای من صبر نمی‌کند و به قضای من راضی نمی‌شود، برای خود خدایی غیر از من پیدا کند. (10)
فضیلت شیعه در صابر بودن:
اینکه شیعیان در برابر بلایی صبر می‌کنند از فضیلت زیادی برخوردارند و حتی از بیان امام صادق علیه السّلام روایت شده است که شیعیان از امامان صابرتر هستند که ایشان فرمودند:
إِنَّا صُبَّرٌ وَ شِیعَتُنَا أَصْبَرُ مِنَّا
قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ کَیْفَ صَارَ شِیعَتُکُمْ أَصْبَرَ مِنْکُمْ
قَالَ لِأَنَّا نَصْبِرُ عَلَی مَا نَعْلَمُ وَ شِیعَتَنَا یَصْبِرُونَ عَلَی مَا لَا یَعْلَمُونَ (11)
ما صابر هستیم ولی شیعیان ما از ما صابرتر می‌باشند.
عرض کردم قربانت گردم چگونه شیعیان شما از شما صابرتر هستند.
فرمود ما می‌دانیم و صبر می‌کنیم و شیعیان ما صبر می‌کنند و نمی‌دانند چه خواهد شد.
خداوند کریم نسبت به هر عمل نیکوئی اجر و پاداش به بندگانش عنایت می‌کند اما برای کسانی که در برابر بلایا صابر هستند، عنایت ویژه‌ایی نسبت به آن‌ها تفضل فرموده است و این بهترین و بالاترین سعادتی است که نصیب آن‌ها می‌شود و این عنایت ویژه به هفت امر بر می‌گردد:

1. نصرت و یاری خداوند:

خداوند متعال یاری خودش را چهار مرتبه در قرآن متذکر شده است و آن‌ها را در سوره انفال آیه 46 و 66 و در سوره بقره آیه 153 و 249 فرموده است که در آیه 153 سوره بقره چنین می‌فرماید: یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرین.
ای کسانی که ایمان آورده‌اید از صبر و نماز کمک بجویید، که همانا خداوند با صابران است.
وقتی کسی ضعیف و ناتوان است باید خودش را به یک قدرت بالاتری وصل نماید پس وقتی انسانی که ضعیف است دچار حوادث ناگوار می‌شود و به قدرت نامحدود الهی متصل نباشد قطعاً متلاشی می‌گردد و با داشتن ارتباط با پروردگار، خودش را در این مواقع نباخته و از آن بالاتر حوادثی که برایش متحمل شده را بزرگ نمی‌پندارد.
و شخص ناتوان باید به گونه‌ای حمایت قدرت نامتناهی را جلب نماید که بهترین عمل برای جلب او استعانت جستن از صبر و نماز است که به دنبال آن یاری و نصرت او حاصل می‌گردد.

2. محبت خداوند:

خداوند نسبت به کسانی که در برابر ناگواری‌ها استقامت می‌ورزند محبت و دوست داشتنش را به آن‌ها ابراز و اظهار می‌نماید و آن چیزی که به انسان روحیه می‌بخشد و صبر بر بلایا را آسان‌تر می‌کند این است که این صبر برای خداوند بوده و در راه اوست و هم می‌دانیم که با صبر بر این‌ها سبب خشنودی و محبت او را جلب کرده‌ایم و همچنین در سوره آل عمران آیه 146 می‌فرماید: وَ کَأَیِّنْ مِنْ نَبِیٍّ قاتَلَ مَعَهُ رِبِّیُّونَ کَثیرٌ فَما وَهَنُوا لِما أَصابَهُمْ فی سَبیلِ اللَّهِ وَ ما ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَکانُوا وَ اللَّهُ یُحِبُّ الصَّابِرین
چه بسیار پیامبرانی که مردان الهی فراوانی به همراه آنان جنگ کردند! آن‌ها هیچ گاه در برابر آنچه در راه خدا به آنان می‌رسید، سست و ناتوان نشدند (و تن به تسلیم ندادند) و خداوند استقامت‌کنندگان را دوست دارد.


می توانید دیدگاه خود را بنویسید
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic